भाग-१४ पोटदुखीची प्राधुनिक गोष्ट !

प्रसंग: पाचवा

स्थळ: सिमेंटच्या जंगलातील महानगर

काळ: २०२२

वेळ: मॉर्निंग (स्कुल मध्ये जाण्याची वेळ)

एकविसाव्या शतकातील बब्बू: ‘मॉम, माझ्या स्टमक मध्ये खूप पेन होतंय !’.

एकविसाव्या शतकातील मॉम: ‘ओ माय गॉड!’

ती घाबरली. तिला टेन्शन आलं. घाईघाईने डॅडीच्या मोबाईलवर फोन केला. त्यांचा आयफोन सायलेंट मोडवर होता. माणसाच्या अनैसर्गिक, लाइफस्टाईमुळे होणाऱ्या रोगांवर, नवीन ऍप बनवायच्या प्रोजेक्ट मीटिंगमध्ये डॅड बिझी होते. शेवटी त्यांच्या सेक्रेटरीला फोन केला. तिने तातडीचा निरोप पोहोचवला. डॅड विसाव्या मजल्यावरील त्यांची मिटिंग सोडून, पाचव्या मजल्यावरील पार्किंगमध्ये धावले. आपली बीएमडब्लू कार, वेगाने पार्किंगबाहेर काढत, रस्त्यावरील सर्व सिग्नल तोडत, ते घराकडे निघाले. त्यांच्या हृदयाची धडधड १२५ झालीये असं त्यांची स्मार्ट वॉच सांगत होतं. पाणी पिण्याचा आणि मोठा श्वास घेण्याची आठवण घड्याळ त्यांना करून देत होतं. दोन किलोमीटरवरील ऑफिसमधून घरी पोहोचायला, डॅडींना तासभर गेला. माझ्या बब्बूला काय झालं असेल? त्याचं अपेंडिक्स वाढलं असेल का? का किडनीचा विकार? पोटात अल्सर तर नसेल? किंवा कॅन्सरच्या गाठी? अश्या नाना विचारांनी त्यांचा रक्तदाब वाढत होता. हातावरील स्मार्टवॉच त्याच्या तब्बेतीची टिपणं ‘बीप’ माध्यमातून देत, त्याचा ‘बीपी’ अजून वाढवत होती.

धावतपळत डॅड घरी पोहोचले. हॉस्पिटलला फोन केला. त्यांची ऍम्ब्युलन्स आली आणि पेशंटला हॉस्पिटलला घेऊन गेली. सोनोग्राफी, एक्सरे घेण्यात आला. त्यात काही निदान झालं नाही. मग उपचारासाठी आत्याधुनिक हॉस्पिटलमध्ये हलवण्यात आलं. पहिल्या हॉस्पिटलमध्ये अँटिबायोटिकचा मारा झाला होता. अँटिबायोटिकच्या वापराने पोटातील जिवाणू कमी झाले होते. त्यावर उपाय म्हणून प्रोबायोटिक औषधं डॉक्टरांनी लिहून दिली होती. ‘हे प्रोबायोटिक म्हणजे काय? असा प्रश्न बब्बुने विचारल्यावर ‘अँटिबायोटिक खाल्ल्याने पोटातील उपयुक्त जिवाणू मरतात, उपाय म्हणून प्रयोगशाळेत वाढवलेले जिवाणू, प्रोबायोटिक औषधातून घ्यायचे’ असं उत्तर डॉक्टरांनी दिलं. त्यांनी इतर औषधंही दिले. दुधाने पोळलेले बब्बुचे डॅडी म्हणाले’ डॉक्टर, ह्या औषधांचा काही साईड इफेक्ट तर नाही ना?’ त्यावर डॉक्टर उत्तरले. काळजी नको, ते हर्बल आहेत. औषधी वनस्पतींचा अर्क काढून, त्यातून सक्रिय घटक  प्रयोगशाळेत वेगळा करून, त्यापासून हे औषध बनवलं गेलय. हे १०० टक्के हर्बल, नैसर्गिक आणि पर्यावणपूरक आहे’. डॉक्टरांच्या उत्तराने डॅडी निर्धास्त झाले. निसर्गातील, झाडपाल्यातील मुक्त रानऔषधे, कॅप्सूल मध्ये बसून, पेटंटबंद होऊन हॉस्पिटलमार्गे बब्बूच्या पोटात पोहोचले होते.

हॉस्पिटलचं पाच लाखाचं बिल भरून बब्बुला घरी आणलं. इन्शुरन्स असल्याने हॉस्पिटलने बिल फुगवलं, त्यामुळे हॉस्पिटल खुश होतं, आणि इन्शुरन्स असल्यामुळेच आपल्या खिशातून बिल जाणार नाही, म्हणून बाळाचे डॅडी खुश.

या आधुनिक उपचाराने बब्बुला कमजोरी आली होती. पोस्ट ट्रीटमेंट उपचारासाठी त्याला शहरातील नॅचरोपॅथी हॉस्पिटलमध्ये हलवलं गेलं. वेगवेगळ्या वनस्पतींचे काढे, नैसर्गिक आहार, पोटातील जिवाणू वाढण्यासाठी दही, पंचकर्म, सूर्यस्नान, जलक्रिया आणि मातीप्रक्रिया, यासारख्या ट्रीटमेंट सुरु झाल्या. आठवड्याभराच्या नैसर्गिक उपचारानंतर बब्बुला घरी सोडण्यात आलं.

………. यादरम्यान बब्बूच्या मित्रांच्या व्हाट्सअप ग्रुपवर चर्चा रंगली होती. शाळेला दांडी मारण्यासाठी बब्बुने पोटदुखीचं नाटक किती बेमालूम केलं, आईवडिलांचं प्रॅन्क केलं म्हणून तो हिरो झाला होता. त्याच्या व्हिडिओला दहा हजार लाईक्स मिळाले होते. मित्रांमध्ये त्याची कॉलर ताठ झाली होती.